
İstanbul, sokak fotoğrafçıları için tükenmeyen bir hazine. Her semti, her saati ve her mevsimi ayrı bir hikâye anlatıyor. Geçen hafta sonu, sabahın ilk ışıklarıyla Galata Köprüsü'ndeki balıkçıları fotoğraflayarak başladığım günü, gece yarısı Kadıköy'ün ara sokaklarında tamamladım. Arada çarşının kalabalığında kayboldum, bir simitçiyle sohbet ettim ve vapurda batan güneşi izledim. Bu yazıda, o uzun ve dolu günün kareleri ve notları yer alıyor.
Bu yazıda
- Sabah: Köprüdeki balıkçılar
- Öğle: Çarşının kalabalığı
- Akşam: Vapurda gün batımı
Sabah: Köprüdeki balıkçılar
Sabah altıda Galata Köprüsü'ne vardığımda olta atan adamlar yerlerini çoktan almıştı. Ufukta güneş yükselirken siluetleri uzun, ince çizgiler olarak görünüyordu. Çaylarını termoslardan içiyor, birbirleriyle kısık sesle konuşuyorlardı. Köprünün korkuluğuna yaslanıp onları sessizce izledim ve kadrajımı beklemeye başladım. Şehir daha tam uyanmadan fotoğraf çekmek, İstanbul'un sakin yüzünü görmenin en güzel yoluydu.
İlk iyi kareyi, bir balıkçı oltasını fırlatırken ışığın kıvrılan misinada parlaması anında yakaladım. Telefotoyla yakınlaşıp arka plana Haliç'in sisini aldım. Yaşlı bir balıkçıyla sohbet ederken bana bugün balık tutmaktan çok, bu saatte burada olmak için geldiğini söyledi. Bu cümle, bütün gün boyunca aklımda kaldı. Bu cümle, fotoğrafın bazen yalnızca bir bahane olduğunu hatırlattı.

İstanbul'da her köşe başı, çekilmeyi bekleyen bir fotoğraf.
Zeynep Kara
Öğle: Çarşının kalabalığı
Öğle vakti Mısır Çarşısı çevresinin kalabalığına daldım. Baharat tezgâhlarının rengârenk yığınları, hamalların ağır adımları ve tezgâh başında pazarlık eden kadınlar arasında geniş açı lensle sürekli hareket halindeydim. Böyle yoğun yerlerde en önemli şey kalabalığın akışını okumak ve doğru anda bir adım geri çekilmek. Böyle yerlerde acele etmemek kadar sabırla beklemek de önemli.
Bir simitçiyle sohbet etmek kareleri değiştirdi. Tabla taşıyan genç, bana her sabah dört kilometre yürüdüğünü anlattı ve gülümsemeyle fotoğrafıma izin verdi. Böyle küçük sohbetler, sokak fotoğrafçılığının en değerli kısmı. Sokakta bir kare çekmek, çoğu zaman bir insanla kısa da olsa bir bağ kurmak demek ve bu bağ kareye hissedilir bir sıcaklık katıyor.
Akşam: Vapurda gün batımı
Akşamüstü Kadıköy'e giden vapura bindim. Güverte, işten dönenlerle, öğrencilerle ve martılara simit atan çocuklarla doluydu. Güneş Marmara'ya inerken tüm yüzler altın bir ışığa büründü. Arka ışıkta siluetler, simit atan ellerin gölgesi ve havada asılı kalan martılar kareleri hareketli ve şiirsel yaptı. Gün batımında vapurun üstündeki şehir silüeti, günün en sevdiğim sahnesiydi.
| Konu | Şehir |
|---|---|
| Öne çıkanlar | sokak fotoğrafçılığı, gezi günlüğü, ışık |
| Okuma süresi | 8 dakika |
| Hazırlayan | Zeynep Kara |
Öne çıkan noktalar
- Sabah Galata Köprüsü'nde balıkçı siluetleri ilk ışıkla en güzel kareyi verdi.
- Çarşıda kalabalığın akışını okumak ve küçük sohbetler kareleri sıcaklaştırdı.
- Vapurda gün batımı arka ışığıyla siluetler ve martılar şiirsel bir seri oluşturdu.
Geceyi Kadıköy'ün ara sokaklarında tamamladım. Meyhanelerin pencerelerinden dışarı sızan sarı ışık, bir kediye yoldaşlık eden yaşlı bir adamın silüetini aydınlattı. Bir gün boyunca yaklaşık altı yüz kare çektim ve yirmi kadarını sakladım. Ama asıl hazine, bu uzun yürüyüşün bende bıraktığı şehir hissi oldu. Yorgunluk, o gece her adımda neşeli bir tatmine dönüştü.
Bu yazı hakkında ne düşünüyorsunuz?



































































Yorum Yap