Elli yılı aşkın meslek hayatında Anadolu'nun dört bir yanını fotoğraflayan usta fotoğrafçı Ali Ufuk ile çıktığımız yürüyüşte, onun fotoğraf felsefesini dinledim.
Usta fotoğrafçı Ali Ufuk: “İyi fotoğraf, ayakkabı tabanıyla çekilir”
Elli yılı aşkın meslek hayatında Anadolu'nun dört bir yanını fotoğraflayan usta fotoğrafçı Ali Ufuk ile çıktığımız yürüyüşte, onun fotoğraf felsefesini dinledim.
Elli yılı aşkın meslek hayatında Anadolu'nun köylerinden kasabalarına sayısız kare çeken Ali Ufuk ile bir sabah, eski çarşının sokaklarında yürüyüşe çıktık. Seksenini geçmiş olmasına rağmen adımları hâlâ hızlı, gözleri hâlâ meraklıydı. Yürüyüş boyunca bana bir fotoğrafçının en büyük yeteneğinin bakmak değil görmek olduğunu anlattı. Karelerinin neredeyse tamamını yürüyerek bulduğunu söyleyen ustanın en sevdiği öğüdü ise şuydu.
Bu yazıda
- Elli yılın birikimi
- Bekleyerek bakmak
- Genç fotoğrafçılara öğüt
Elli yılın birikimi
Ali Ufuk, elli yılı aşkın bir sürede Anadolu'nun köylerini, panayırlarını ve pazar yerlerini fotoğrafladı. İlk makinesini ustasından miras kalan bir film makinesiyle yirmi yaşında aldı. O günlerde fotoğraf çekmek lüks bir uğraşmış; bir ruloyu bir ayda bitirirmiş. Her karenin kıymetini bu yoksunluk içinde öğrenmiş. Bugün hâlâ aynı titizlikle çalışmaya ve her kareyi küçük bir zafer olarak görmeye devam ediyor.
Yürüyüşümüz boyunca eski çarşının sokaklarında yavaşça ilerledik. Ustanın elinde küçük, yıpranmış bir makine vardı ve bana her adımda bir şey gösterdi: bir kapının üstündeki gölge, çay bardağında yansıyan pencere, bir esnafın bakışı. Elli yılın biriktirdiği göz, her köşede bir fotoğraf buluyordu. Bu gözlem gücü, yılların alışkanlığından çok sürekli merakla beslenen bir bakıştan geliyordu.

İyi fotoğraf makineyle değil, ayakkabı tabanıyla çekilir.
Elif Yalçın
Bekleyerek bakmak
Usta, fotoğrafı beklemekle eşdeğer görüyor. Bir kareyi bulmak için bazen bir sokak köşesinde bir saat durduğunu anlattı. Işığın doğru açıya gelmesini, bir bisikletlinin kadraja girmesini ya da bir çocuğun kapıdan çıkmasını bekliyormuş. Bu bekleyişte sıkılmak yerine sokağın nefesini dinlediğini söyledi. Ona göre iyi bir fotoğrafçı, kareyi çekmeden önce sokağın ritmine ortak olan kişidir.
Bakmakla görmek arasındaki farkı da anlattı. Bakmak, gözün bir şeyin üzerinde gezmesi; görmek ise o şeyin sizinle konuşmasını beklemek. Bunun için telefonlara, ekranlara ve acele hareketlere veda etmek gerektiğini düşünüyor. Yürüyüş sırasında yanımızdan geçen herkese selam verdi ve çoğu onu tanıyıp selamını geri verdi. Dinlerken kendi telaşımı ve sürekli ekrana bakan alışkanlığımı fark edip biraz utandım.
Genç fotoğrafçılara öğüt
Genç fotoğrafçılara ilk öğüdü, sürekli fotoğraf izlemek. İyi fotoğraflara bakmak göz eğitiminin temeli; ustaların kitaplarını incelemeli, sergileri gezmeli ve fotoğraflara neden güzel göründüklerini sorarak yaklaşmalı. İkinci öğüdü ise yürümek. Karelerin çoğunun arabada ya da evde değil, ayakkabı tabanında bulunduğunu söylüyor. Ona göre gelişim, en çok başkalarının eserlerini sevgiyle incelemekten ve yürüyerek keşfetmekten geçiyor.
| Konu | Hikâyeler |
|---|---|
| Öne çıkanlar | sokak fotoğrafçılığı, film fotoğrafçılığı, portre |
| Okuma süresi | 4 dakika |
| Hazırlayan | Elif Yalçın |
Öne çıkan noktalar
- Usta, fotoğrafı bulmanın sabırla bekleyerek ve yürüyerek mümkün olduğunu anlatıyor.
- Bakmak ile görmek arasındaki fark, acele etmemekten geçiyor.
- Gençlere öğüdü: çok fotoğraf izleyin, çok yürüyün, insanlara saygı gösterin.
Üçüncü öğüt ise insanlara saygı. Fotoğraf çekerken karşınızdakini bir nesne olarak değil, bir hikâye olarak görmek gerekiyor. Yürüyüşün sonunda bana bir çay ısmarladı ve ceplerinden eski bir kartpostal fotoğrafı çıkardı. Elli yıl önce çektiği bir kareydi; çarşı hâlâ aynı yerdeydi, ama onu fotoğraflayan göz her yıl daha da derinleşmişti.
Bu yazı hakkında ne düşünüyorsunuz?



































































Yorum Yap