Uzun okuma: Bir devlet hastanesinin gece vardiyasında on iki saat
Akşam sekizden sabah sekize, bir devlet hastanesinin acil servisinde hemşireler, hekimler ve hasta yakınlarıyla birlikte nöbet tuttuk.

İçindekiler
Saat akşam sekizi gösterdiğinde, acil servisin kapısında ambulans sirenleri hiç susmuyor. Bu uzun okuma için bir devlet hastanesinin acil servisinde on iki saatlik bir gece vardiyasını sağlık çalışanlarıyla birlikte geçirdik. Nöbetçi hekim Dr. Onur Taş ve ekibi, aynı anda onlarca hastaya bakarken hem zamanla hem de yorgunlukla yarışıyor. Hasta yakınlarının endişesi, çalışanların tükenmişliği ve sistemin sınırları, gecenin her saatinde farklı bir biçimde görünür hâle geliyor. Sabah nöbet devredildiğinde geriye, kimsenin görmediği bir emeğin hikâyesi kalıyor.
Saat 20.00: Nöbet devri
Saat yirmide acil servisin koridoru, gündüz vardiyasından kalan hasta yakınlarıyla dolu. Nöbeti devralan hekimler ve hemşireler, kısa bir toplantıda bekleyen hastaları, yatak durumunu ve kritik vakaları gözden geçiriyor. Nöbetçi hekim Dr. Onur Taş, devir teslimin tek bir cümleye sığdığını söylüyor: Kimseyi gözden kaçırma. O cümle, gecenin geri kalanını belirliyor.
İlk saatlerde hasta akışı hızla artıyor. Bir çocuk ateş şikâyetiyle, yaşlı bir adam nefes darlığıyla, bir genç kaza sonrası geliyor. Hemşirelerden biri, triyaj sırasında hastanın yüzüne ve ellerine bakarak karar verdiğini, kayıt sisteminin ise ikinci planda kaldığını anlatıyor. Çalışanlar, her hasta için üç dört dakikayı ancak ayırabildiklerini, ama bu sürede bile bir ayrıntı kaçırmamaya çalıştıklarını söylüyor.

Gece boyunca oturmaya vaktimiz olmadı, ama kimseyi kapıda bırakmadık.
Selin Demir
Saat 03.00: En uzun saatler
Gece üç, vardiyanın en uzun saatleri. Hasta sayısı azalıyor ama yorgunluk çökmüş durumda. Bir hemşire, dinlenme odasında yirmi dakikalık bir uykuyu yarım bıraktığını, çünkü yeni bir hastanın geldiğini anlatıyor. Taş, bu saatlerde hata riskinin arttığını bildiklerini, bu yüzden ekip içi kontrolü sıklaştırdıklarını söylüyor. Her ilaç ve doz, ikinci bir kişi tarafından yeniden teyit ediliyor.
Hasta yakınlarının bekleme salonundaki hâli de gecenin ayrılmaz bir parçası. Bir kadın, annesinin yoğun bakıma alınmasını beklerken sabaha kadar uyumadığını anlatıyor. Güvenlik görevlisi, yakınların öfkesini ve korkusunu karşılamanın işinin en zor kısmı olduğunu söylüyor. Bir hemşire gelip kadına su getiriyor ve durumu hakkında kısa bir bilgi veriyor; bu küçük jest, kadının yüzündeki gerginliği biraz olsun gideriyor.
Saat 08.00: Yorgunluğun bilançosu
Sabah sekizde nöbet devrediliyor. Gece boyunca otuzdan fazla kişiye bakan ekip, yorgun ama sakin görünüyor. Taş, bu işin bedelini bedeninde taşıdığını, ama hastanın iyileşmesini görmenin ona güç verdiğini söylüyor. Gün ışığı koridora vuruyor, yeni vardiya geliyor ve kısa bir selamlaşmadan sonra gece ekibi kapıdan çıkıyor. Sabahın ilk ışığıyla birlikte koridordaki sessizlik de yerini gündüz telaşına bırakıyor.
| Konu | Uzun Okuma |
|---|---|
| Öne çıkanlar | uzun okuma, sağlık sistemi, işçi hakları |
| Okuma süresi | 11 dakika |
| Hazırlayan | Selin Demir |
Öne çıkan noktalar
- Nöbet devri, kritik hastaları gözden kaçırmamak üzerine kurulu.
- Gece üç civarında yorgunluk arttığı için ekip içi kontrol sıklaşıyor.
- Çalışanlar ek personel, nöbet düzenlemesi ve psikolojik destek istiyor.
Sistemin sınırları ise sabah daha net görünüyor. Personel yetersizliği, yoğun nöbet saatleri ve sınırlı dinlenme olanakları, çalışanların tükenmişlik riskini artırıyor. Sağlık emekçileri, nöbet planlamasında düzenlemeler, ek personel ve psikolojik destek talep ediyor. Gece boyunca oturmaya vakitleri olmadı, ama kimseyi kapıda bırakmadılar; bu, kimsenin görmediği bir emeğin hikâyesi.



































































Yorum Yap