Çağdaş dans, son yıllarda klasik sahnelerin dışına taşarak depolarda, galerilerde ve kamusal alanlarda seyirciyle buluşuyor. Koreograf Aslı Tekin'in yeni performansı da eski bir depo binasında, seyircinin dansçıların arasında serbestçe dolaşabildiği bir düzenle sahneleniyor. Altı dansçının yer aldığı gösteride, canlı elektronik müzik ve değişen ışık kurgusu mekânı sürekli dönüştürüyor. Videomuzda provalardan ve prömiyer gecesinden görüntüleri, koreografın yaklaşımına dair notlarla birlikte izleyebilirsiniz.
Bu yazıda
- Sahnesiz bir performans
- Koreografın yaklaşımı
- Ses ve ışıkla kurulan dünya
Sahnesiz bir performans
Performans, şehrin kenarında eski bir tahıl deposunun geniş zemin katında başlıyor. Seyirciler girişte sahnenin ve oturma yerlerinin bulunmadığını fark ediyor; altı dansçı, kalabalığın arasından yavaşça ilerleyerek mekânı bölüyor. İzleyiciler bazen dansçıların önünde duruyor, bazen bir sütunun arkasına çekiliyor ve her biri performansı farklı bir açıdan deneyimliyor.
Bu düzen, “izleyen” ile “izlenen” arasındaki sınırı bulanıklaştırıyor. Dansçılar seyircilerle göz göze geliyor, bazen onların yanından o kadar yakın geçiyor ki nefes sesi duyuluyor. Birçok izleyici, gösterinin ortasında yürüyerek kendi pozisyonunu seçmek zorunda kalmanın başta tedirgin edici, sonra özgürleştirici olduğunu söylüyor. Gösterinin sonunda alkış yerine bir süre sessizlik oluşması da bu yoğun deneyimin göstergesi sayılıyor.

Dansı izlemiyorsunuz, onun içinden geçiyorsunuz.
Emre Çelik
Koreografın yaklaşımı
Koreograf Aslı Tekin, yaklaşımını mekânla başlayan bir dil olarak tanımlıyor. Önce depoyu haftalarca ziyaret edip duvarların, zeminin ve eski makine izlerinin hareket önerilerini kayıt altına almışlar. Dansçılar bu notlardan yola çıkarak mekâna özgü figürler geliştirmiş; yani koreografi sahneye değil, binanın hafızasına yazılmış. Tekin, bu yöntemin dansçılar için yeni bir okuma biçimi sunduğunu söylüyor.
Tekin'in anlatımına göre prova sürecinde en önemli ilke, dansçıların bedenlerini bir araç değil mekânın uzantısı olarak görmesiydi. Hareketler bu nedenle çoğu zaman yavaş ve kontrollü. Gösterinin yarısında bir dansçının duvara yaslanarak uzun dakikalar boyunca bir hareketi çok küçük adımlarla ilerletmesi, salondaki sessizliğin en yoğun anlarından birini yaratıyor.
Ses ve ışıkla kurulan dünya
Ses tasarımı, canlı olarak çalan elektronik müzik ve depodan toplanan gerçek seslerin karışımından oluşuyor. Bir demir kapının gıcırtısı, eski bir vincin zinciri ve zeminden yankılanan adım sesleri, ritme dönüştürülerek performansa eşlik ediyor. Müzisyen, kayıtları anbean işleyerek bu sesleri mekâna geri veriyor. Her gösterim, seslerin farklı birleşimiyle bir öncekinden küçük ölçüde ayrılıyor.
| Konu | Dans |
|---|---|
| Öne çıkanlar | dans, çağdaş sanat, tiyatro |
| Okuma süresi | 5 dakika |
| Hazırlayan | Emre Çelik |
Öne çıkan noktalar
- Performans, seyircinin dansçılar arasında dolaştığı eski bir depoda sahneleniyor.
- Koreografi, binanın duvarlarından ve zemininden alınan notlarla geliştirildi.
- Canlı elektronik müzik ve taşınabilir ışıklar mekânı sürekli dönüştürüyor.
Işık kurgusu ise kalabalığın hareketine göre yer değiştiren taşınabilir lambalarla yapılıyor. Dansçılar bu lambaları kendileri taşıyarak bir bölgeyi aydınlatıyor, ardından başka yöne geçiyor. Böylece depo bir an dar bir koridor, bir sonraki an uçsuz bucaksız bir hangar gibi hissettiriyor. Videomuzda bu dönüşümün provadan prömiyere nasıl şekillendiğini görebilirsiniz.



































































Yorum Yap