Defne Aral'ın Bodrum'daki atölyesine girdiğinizde ilk fark ettiğiniz şey, her yere sinmiş ince taş tozu oluyor. Yirmi yılı aşkın süredir mermer ve bazaltla çalışan sanatçı, heykeli bir yaratım değil, bir keşif olarak tanımlıyor. Önümüzdeki ay açılacak yeni sergisi için çalıştığı büyük boyutlu eserlerin arasında, malzemeyle kurduğu sabırlı ilişkiyi ve üretim sürecindeki şüphelerini anlattı. Sohbetimiz, sanatın neden yavaşlığa ihtiyaç duyduğu sorusu etrafında şekillendi.
Atölyede bir sabah
Atölye, denize bakan bir yamaçta, geniş camlı bir yapıda yer alıyor. Aral'ın günü sabah altıda başlıyor; ilk saatleri kahve içerek, taşların etrafında dolaşarak ve onlara bakarak geçiriyor. Bu bakma süresine büyük önem veriyor, çünkü ona göre bir taşın hangi yönden kesileceğini belirlemek, çalışmanın en zor ve en değerli kısmı.
Atölyenin duvarları eskizlerle, köşeleri ise yarım kalmış heykellerle dolu. Aral, bir eserin bazen yıllarca bekleyebildiğini, bazen bir haftada tamamlandığını anlatıyor. Çalışırken müzik dinlemiyor; çekiç ve keski sesi onun için yeterli bir ritim. Gün boyunca atölyeye çok az kişi giriyor; o da zaten sessizliğin bu işin parçası olduğuna inanıyor.

Taşın içinde zaten bir figür bekliyor; ben yalnızca fazlalıkları kaldırıyorum.
Elif Yalçın
Malzemenin söyledikleri
Aral'ın malzemeyle ilişkisi, bir sohbet gibi tarif ediliyor. Mermerin damarlarının, bazaltın sertliğinin ve her bloğun kendi çatlaklarının ona yol gösterdiğini söylüyor. Kimi zaman bir taş, planlanan figüri reddederek farklı bir forma yöneliyor ve sanatçı bunu yenilgi değil, taşın söylediği bir söz olarak karşılıyor. Bu yüzden eskiz defterlerindeki çizimleri taş üzerinde birebir uygulamaya çalışmıyor.
Mermer ve bazalt arasındaki farkı ise şöyle özetliyor: Mermer ışığı içine alır, bazalt ise geri verir. Bu nedenle mermer eserlerini yumuşak, bazalt işlerini ise daha köşeli ve ağır bir dille kuruyor. Sanatçı, malzeme seçiminin bir estetik tercihten çok bir tavır olduğunu düşünüyor. Genç heykeltıraşlara önerisi ise önce taşı tanımak, sonra ona dokunmak.
Yeni serginin hikâyesi
Yeni sergi, önümüzdeki ay bir müzenin geniş salonunda açılacak. Aral, sergi için büyük boyutlu on iki eser hazırlamış; bunların bir bölümü ilk kez gösterilecek. Eserlerin salondaki yerleşimi için küratörlerle haftalarca çalışılmış, ziyaretçinin heykellerin etrafında dolaşırken farklı açılardan bakabilmesi hedeflenmiş. Sergi mimarisi, ışığın taşın yüzeyinde gün boyu değişen etkisini gösterecek biçimde tasarlanmış ve her eser kendi alanında nefes alıyor.
| Konu | Söyleşi |
|---|---|
| Öne çıkanlar | söyleşi, çağdaş sanat, müze |
| Okuma süresi | 9 dakika |
| Hazırlayan | Elif Yalçın |
Öne çıkan noktalar
- Aral, işe taşın etrafında uzun uzun dolaşıp bakarak başlıyor.
- Mermer ve bazalt, sanatçının biçim dilini belirleyen farklı karakterler taşıyor.
- Yeni sergi, büyük boyutlu on iki heykeli bir müze salonunda buluşturacak.
Sergiye hazırlık sürecinde en çok zorlandığı şey, taşları taşımak olmuş. Birkaç eser, atölyeden çıkarılırken ağır vinçler gerektirmiş. Aral ise bu zorlukları keyifle anlatıyor. Sohbetimizin sonunda sanatın hızlı üretim çağında yavaşlığa neden ihtiyaç duyduğunu sorduk; yanıtı kısa oldu: Çünkü taş acele etmeyi sevmez, bakış da öyle.
Bu yazı hakkında ne düşünüyorsunuz?




































































Yorum Yap