Açıklama
Ankara’da doğup büyümüş Selim, ilk atamasında haritada adını bile bulamadığı bir köye, tuz gölünün beyaz kıyısına gönderilir. Okulda tek bir sınıf, kırık bir soba ve on dört öğrenci vardır. Yazın göl kurur, kışın rüzgâr pencerelerdeki naylonu söker; Selim ise her sabah tebeşir tozuna bulanmış ellerle hem çocuklara hem de kendine yeni bir dil öğretmeye çalışır. Köyün tuz toplayıcıları, muhtarın inatçı kızı Hacer ve okula hiç gelmeyen ama her gün pencerenin önünden geçen yaşlı çoban, Selim’in bir yıl içinde bambaşka biri olmasına tanıklık eder.
Raftan bir not
Ozan Berkmen kendisi de yıllarca köy okullarında öğretmenlik yapmış; bu yüzden roman, nostaljik bir masal değil, sahici bir hatıra defteri gibi okunuyor. Cümleleri kısa, tuz gibi keskin ve parlak. Özellikle çocukların ağzından aktarılan diyaloglar okurken hem güldürüyor hem boğazınızı düğümlüyor. Öğretmenler gününde en çok önerdiğimiz kitap olması tesadüf değil.
Okur kulübümüzden: Emekli bir öğretmen okurumuz kitabı bitirdikten sonra bize ilk görev yerinden kalan siyah beyaz bir sınıf fotoğrafı getirdi. Şimdi o fotoğraf, romanın durduğu rafın hemen üstünde asılı.
Kimler sevecek?
- Öğretmenler ve öğretmen adayları
- Anadolu’nun sessiz coğrafyasını anlatan romanları sevenler
- Kısa, yalın ve etkileyici bir dil arayanlar
































































Serkan D. (doğrulanmış kullanıcı) –
Dili çok sade, bir oturuşta okunuyor. Sonu biraz aceleye gelmiş gibi geldi ama yine de çok sevdim.
Hatice Y. (doğrulanmış kullanıcı) –
Yirmi yıllık öğretmenim, sobayı yakmaya çalıştığı sahnede kendimi gördüm. Herkese tavsiye ediyorum.