
Lale Ilgaz: ‘Şarkıyı bitirmek değil, onu ne zaman bırakacağını bilmek zor’
Üçüncü albümü 'Ayna Kuyusu' ile geniş kitlelere ulaşan söz yazarı ve şarkıcı Lale Ilgaz, yazma disiplinini, sahne korkusunu ve kayıt odasındaki yalnızlığı anlattı.
Lale Ilgaz'ı ilk kez beş yıl önce Kadıköy'de küçük bir kafe sahnesinde, yalnızca bir akustik gitarla dinlemiştik. Bugün üçüncü albümü 'Ayna Kuyusu' ile çok daha geniş salonları dolduran Ilgaz, başarının yazma alışkanlıklarını değiştirmediğini söylüyor. Kırk dakikalık sohbetimizde her sabah sürdürdüğü yazma ritüelini, yıllarca peşini bırakmayan sahne korkusunu, kayıt odasında prodüktörüyle yaşadığı verimli anlaşmazlıkları ve bir şarkının ne zaman bittiğine nasıl karar verdiğini konuştuk. Ilgaz, ilk kez önümüzdeki yıl için planladığı sessiz bir dönemden de söz etti. Sohbetin tamamı, bir müzisyenin iç dünyasına açılan samimi bir kapı.
Bu yazıda
- Her sabah iki saat, telefon kapalı
- Sahne korkusuyla barışmak
- 'Ayna Kuyusu'ndan sonrası
Her sabah iki saat, telefon kapalı
Ilgaz'ın günü, sabah yedide mutfak masasında başlıyor. Telefonu başka bir odaya bırakıyor, önüne bir defter ve eski bir akustik gitar alıyor. 'İlk saat genellikle hiçbir şey çıkmıyor,' diyor, 'ama ikinci saatte bir cümle ya da bir akor bir yerden beliriyor.' Bu disiplini yıllar önce bir yazı atölyesinde edindiğini, başarının ardından da bırakmadığını anlatıyor. Ona göre ilham beklenecek bir şey değil, her gün masaya oturarak davet edilen bir misafir.
Defterlerinin çoğunun hiç şarkıya dönüşmeyen cümlelerle dolu olduğunu söylüyor. 'Yüz sayfa yazıyorum, belki iki sayfası bir şarkının başlangıcı oluyor,' diye gülüyor. Bu atılan sayfaların hiçbirini israf olarak görmüyor; tam tersine, iyi bir cümleye ulaşmak için yürünmesi gereken yolun parçası olduklarını düşünüyor. 'Ayna Kuyusu' albümündeki şarkıların büyük bölümü de iki yıl boyunca biriken bu defterlerden, sabırla ayıklanan küçük parçalardan doğmuş ve albümde bir araya gelmiş.

Şarkıyı bitirmek değil, onu ne zaman bırakacağını bilmek zor.
Zeynep Kara
Sahne korkusuyla barışmak
Bugün bin kişilik salonları dolduran Ilgaz, uzun yıllar boyunca sahneye çıkmadan önce ciddi bir kaygı yaşadığını açıkça anlatıyor. İlk konserlerinde ellerinin titrediğini, şarkıların sözlerini unutmaktan korktuğunu söylüyor. Zamanla nefes egzersizleri, sahne öncesi kısa yürüyüşler ve grubuyla yaptığı sessiz bir ritüel sayesinde bu kaygıyla yaşamayı öğrenmiş. 'Korku hiç gitmedi,' diyor, 'ama artık onu sahneye benimle birlikte çıkan bir arkadaş gibi görüyorum ve ona yer açıyorum.'
Dinleyicilerle kurduğu ilişkinin de bu süreçte değiştiğini belirtiyor. Eskiden salondaki her yüzü bir yargıç olarak gördüğünü, şimdi ise dinleyicileri şarkıyı birlikte tamamlayan ortaklar olarak düşündüğünü anlatıyor. Küçük salonları hâlâ büyük sahnelere tercih ettiğini, çünkü orada sessizliğin bile duyulabildiğini söylüyor. Önümüzdeki turnede bu yüzden bazı şehirlerde iki küçük konser vermeyi, tek bir büyük salona tercih ettiğini ekliyor. Ona göre samimiyet, kalabalıktan daha değerli bir şey.
'Ayna Kuyusu'ndan sonrası
Ilgaz, 'Ayna Kuyusu'nun ardından bilinçli bir sessizlik dönemi planladığını ilk kez bu söyleşide açıkladı. Turnenin bitmesiyle birlikte yaklaşık bir yıl boyunca konser vermeyeceğini, yeni şarkılar yayımlamayacağını ve yalnızca okuyup dinleyeceğini söylüyor. 'Kuyuyu yeniden doldurmam gerekiyor,' diyor. Bu kararın hayranları arasında üzüntü yaratabileceğinin farkında; ama uzun vadede daha sahici şarkılar yazabilmek için bu aranın şart olduğuna inanıyor ve kararından emin görünüyor.
| Konu | Söyleşiler |
|---|---|
| Öne çıkanlar | söyleşi, bağımsız müzik, canlı performans |
| Okuma süresi | 9 dakika |
| Hazırlayan | Zeynep Kara |
Öne çıkan noktalar
- Lale Ilgaz her sabah iki saatini telefonsuz yazmaya ayırıyor.
- Sanatçı, sahne korkusunu nefes egzersizleri ve ekip ritüelleriyle yönetmeyi öğrendi.
- Ilgaz turnenin ardından bir yıllık bilinçli bir sessizlik dönemi planlıyor.
Sessizlik döneminde neler yapacağı sorusuna ise net bir yanıt vermiyor. Belki bir köyde küçük bir ev kiralayacağını, belki de hiç bilmediği bir enstrümanı öğrenmeye çalışacağını söylüyor. Prodüktörüyle aralarındaki verimli tartışmaların süreceğini, bir sonraki albümün çok daha sade ya da tam tersine çok daha kalabalık olabileceğini ekliyor. 'Bildiğim tek şey,' diyor, 'bir şarkıyı bitirmenin ne zaman bırakmak olduğunu artık daha iyi biliyorum ve buna güveniyorum.'
Bu yazı hakkında ne düşünüyorsunuz?

































































4 Yorum
Çok faydalı bir yazı olmuş, emeğinize sağlık.
Konunun bu yönünü hiç düşünmemiştim; devamını bekliyorum.
İkinci bölümdeki rakamlar geçen yılki raporla tutmuyor gibi; güncel veriye göre mi hesaplandı?
Uyarınız için teşekkürler. Tablo geçen yılın kesinleşmiş verisiyle güncellendi; fark yöntem değişikliğinden kaynaklanıyordu.