Şef Kaan Demirbağ mutfağının kapılarını açtı: Ege otlarıyla kurulan bir menü
Ege kıyısındaki küçük lokantasında otları menünün kahramanı yapan şef Kaan Demirbağ'la sabah pazarından akşam servisine bir gün geçirdik.
İçindekiler
Kaan Demirbağ'ın günü, lokantasının kapısını açmadan çok önce, köy pazarındaki otçu kadınların tezgâhında başlıyor. Radika, şevketi bostan, arapsaçı, ebegümeci ve turp otu; şefin deyişiyle, Ege'nin kışa hazırlanan yüzü. Kırk yaşındaki şef, büyük şehir mutfaklarında geçen on beş yılın ardından memleketine dönüp yalnızca yirmi kişilik bir lokanta açtı ve menüsünü her hafta pazarın getirdiğine göre yeniden yazıyor. Video söyleşimizde Demirbağ'la birlikte sabah alışverişine çıktık, otların ayıklanıp haşlanmasını, zeytinyağıyla buluşmasını izledik ve akşam servisinde masaya gelen imza tabakların hikâyesini dinledik. Şef, otların kaybolmaya yüz tutan bir mutfak bilgisi olduğunu vurguluyor.
Sabah pazarında başlayan bir gün
Saat henüz yedi buçuk. Kaan Demirbağ, köy pazarının en uç köşesinde, kucağında taze toplanmış otlarla oturan yaşlı kadınların tezgâhları arasında dolaşıyor. Her tezgâhta biraz duruyor, otları kokluyor, birkaç yaprağı ağzına atıp tadına bakıyor. Bazı otların adını ancak satıcılar söylediğinde hatırladığını gülerek itiraf ediyor; ona göre her pazar, mutfak okulundan daha fazla şey öğretiyor. Pazarın bu köşesi, şehirden gelen ziyaretçilerin pek uğramadığı, köylü kadınların kendi topladıkları otları sattığı küçük bir alan.
Şef, haftalık menüyü bu sabah alışverişinden sonra yazıyor. Yağmurlu bir haftanın ardından radika ve turp otu bollaşmışsa menü onlarla şekilleniyor; kuru bir haftada ise daha dayanıklı otlara, kökleri yenen bitkilere yöneliyor. Demirbağ, bu esnekliğin lokantanın en büyük zorluğu olduğu kadar en büyük gücü olduğunu da söylüyor. Müdavimler artık sabit bir tabak değil, sürpriz bekliyor. Bu belirsizliğin mutfak ekibini sürekli tetikte tuttuğunu, ama aynı zamanda herkesin her hafta yeni bir şey öğrenmesini sağladığını da ekliyor.

Ot toplamayı bilen nineler gidiyor; onlarla birlikte bir mutfak da gidiyor.
Zeynep Kara
Otların mutfakta dönüşümü
Lokantaya dönünce otlar önce uzun bir ayıklama sürecinden geçiyor. Sert saplar ayrılıyor, kökler temizleniyor, toprak birkaç kez yıkanarak arındırılıyor. Demirbağ, otların çoğunun kısa süre haşlanıp hemen soğuk suya alınması gerektiğini anlatıyor. Böylece hem rengi hem de dokusu korunuyor. Bazı otlar ise hiç pişirilmeden, yalnızca zeytinyağı ve limonla buluşturularak servis ediliyor. Bu süreç her gün iki üç saat sürüyor ve mutfaktaki genç aşçıların ilk öğrendiği iş oluyor; şef, ayıklamanın sabrı öğrettiğini düşünüyor.
Şefin mutfağında hiçbir ot boşa gitmiyor. Ayıklanan saplar, ertesi günün sebze suyunda kullanılıyor; fazla otlar ise kavrulup hamur işlerinin içine giriyor. Demirbağ, annesinin ve anneannesinin ot pişirme bilgisini defterlere geçirmeye çalıştığını, ama asıl öğrenmenin sahada, pazarda ve tarlada gerçekleştiğini vurguluyor. Ona göre otlar, Ege mutfağının yazılmamış ansiklopedisi. Bu ansiklopedinin yaşaması için genç aşçıları da pazara götürüyor, ot toplayan kadınlarla tanıştırıyor ve onların bilgisini dinlemeye teşvik ediyor.
Menüdeki imza tabaklar
Akşam servisinde masaya ilk gelen tabak, sıcak ekşi mayalı ekmeğin yanında sunulan zeytinyağlı radika ve şevketi bostan oluyor. Ardından ebegümeci dolması, otlu ve lor peynirli bir gözleme, kuşkonmaz yerine sonbaharda arapsaçıyla yapılan bir kayganak geliyor. Ana yemek olarak ise mevsimin balığı, kavrulmuş turp otu ve limon kabuğuyla servis ediliyor. Tabakların hepsi, otların kendi tadını öne çıkaracak biçimde sade tutuluyor; şef, fazla baharatın otların zarif aromasını bastırdığını söylüyor.
| Konu | Şefler |
|---|---|
| Öne çıkanlar | şef, zeytinyağı, mevsim |
| Okuma süresi | 8 dakika |
| Hazırlayan | Zeynep Kara |
Öne çıkan noktalar
- Menü her hafta köy pazarında bulunan otlara göre yeniden yazılıyor.
- Otlar kısa haşlanıp soğuk suya alınarak renk ve dokusu korunuyor.
- İmza tabaklar, aile mutfağının sade yemeklerinin özenli yorumları.
Demirbağ, imza tabaklarının aslında annesinin mutfağındaki sıradan yemekler olduğunu söylüyor; farklı olan yalnızca sunum ve özen. Lokantanın yirmi kişilik salonu çoğu akşam dolu ve rezervasyonlar haftalar öncesinden yapılıyor. Şef ise büyümeyi düşünmüyor: Daha fazla masa, daha fazla ot demek ve doğanın bu kadarını kaldırabileceğinden emin değil. Video söyleşinin tamamını sayfamızdan izleyebilirsiniz. Bunun yerine her yıl birkaç yeni ot türünü menüye eklemeyi ve pazardaki satıcılarla kurduğu ilişkiyi derinleştirmeyi hedefliyor.
Bu yazı hakkında ne düşünüyorsunuz?




































































2 Yorum
Çok faydalı bir yazı olmuş, emeğinize sağlık.
Konunun bu yönünü hiç düşünmemiştim; devamını bekliyorum.