
Bir hafıza kartına binlerce fotoğraf sığdırabildiğimiz bir dönemde, otuz altı karelik bir film rulosuyla çekim yapmak kulağa garip gelebilir. Ancak geçen yıl babamdan kalan eski film makinesini yeniden kullanmaya başladığımda, fotoğrafçılıkla olan ilişkim tamamen değişti. Her karenin bir maliyeti olduğunu bilmek, deklanşöre basmadan önce daha uzun düşünmemi sağladı. Sonuçları günlerce beklemek ise unuttuğum bir heyecanı geri getirdi. Bu yazıda analog fotoğrafçılığa dönüş hikâyemi anlatıyorum.
Bu yazıda
- Otuz altı kare sabrı
- Banyo süreci ve beklemenin keyfi
- Başlamak isteyenlere öneriler
Otuz altı kare sabrı
Otuz altı kare, ilk bakışta kısıtlayıcı görünüyor ama bir noktadan sonra özgürleştirici hale geliyor. Her ruloyu yükledikten sonra sınırlı sayıda karenin olduğunu bilmek, çektiğiniz sahneyi seçme biçiminizi değiştiriyor. Bir sokağın köşesinde beklemeye, ışığın doğru geldiği anı kollamaya ve gereksiz yere seri çekim yapmamaya başlıyorsunuz. Bu bilinç, sonuçta daha az ama çok daha anlamlı fotoğraf anlamına geliyor.
Dijitalde bir sahneyi yirmi kez çekip sonra beğendiğimi seçtiğim günler geride kaldı. Filmde ise aynı sahne için üç dört kare ayırıyorum. Bu da çekim sürecini yavaşlatıyor; yavaşlayınca daha çok gözlemliyor, daha çok düşünüyorum. Film sayesinde fotoğraf makinesini yeniden bir karar aracı olarak görmeye başladım. Sonuçta daha az kareyle daha çok şey anlatmayı öğrendim ve bu beni gerçekten mutlu etti.

Film, her kareyi bir karar olarak görmeyi öğretiyor.
Emre Çelik
Banyo süreci ve beklemenin keyfi
Banyo sürecine ilk girdiğimde heyecanım daha fazlaydı. Çektiğim rulolar bir hafta boyunca laboratuvarda bekledi, sonra negatiflerin çıktığı zarfı açtığım an çocukluk heyecanımı yaşadım. Her karede ne çektiğimi hatırlamaya çalışıyor, kimi karelerin başarısız çıktığını, kimilerinin ise beklenmedik biçimde güzel olduğunu keşfediyordum. Bu sabırlı ritim, fotoğrafı yeniden bir sürecin parçası hâline getirdi ve çekimlerime bambaşka bir tat kattı.
Beklemenin keyfi, anlık görmenin yerini alıyor. Ekranda hemen sonuca bakmadığınız için çekim anında yalnızca yaşadığınız ana odaklanıyorsunuz. Haftalar sonra bir fotoğrafa baktığınızda çekim günü yeniden canlanıyor. Bu geciken buluşma, fotoğrafın hafızayla ilişkisini güçlendiriyor ve bana her seferinde küçük bir sürpriz hediyesi gibi geliyor. Bu bekleyiş bir tür sabır eğitimi gibi ve bana göre fotoğrafın en güzel yanlarından biri.
Başlamak isteyenlere öneriler
Başlamak isteyenlere ilk önerim, basit bir mekanik makine ile yalnızca bir tür film kullanmak. Orta hassasiyetli, sıkça kullanılan bir renkli negatif film, hata payı yüksek olduğu için yeni başlayanlara uygun. Işığın bol olduğu günlerde çekin; film dijitalden daha az toleranslıdır ve özellikle az pozlamayı sevmez.
| Konu | Hikâyeler |
|---|---|
| Öne çıkanlar | film fotoğrafçılığı, kompozisyon, karanlık oda |
| Okuma süresi | 7 dakika |
| Hazırlayan | Emre Çelik |
Öne çıkan noktalar
- Sınırlı kare sayısı, deklanşöre basmadan önce daha çok düşünmeyi öğretiyor.
- Sonuçları günlerce beklemek çekim anını yeniden canlandıran bir heyecan katıyor.
- İlk rulo için mekanik makine, orta hassasiyetli film ve bol ışık öneriliyor.
İkinci önerim, laboratuvarla iyi bir ilişki kurmak. Taramaların kalitesi karelerin nasıl göründüğünü etkiliyor. Üçüncüsü ise sabırlı olmak. İlk rulolarınızdaki hataları kişisel başarısızlık değil, öğrenme süreci olarak görün. Defterinize her çekimin ayarlarını not edin; rulo çıktığında hangi ayarın ne sonuç verdiğini öğrenmek, gelişiminizin en hızlı yolu.
Bu yazı hakkında ne düşünüyorsunuz?


































































Yorum Yap